Uyuyan, uyumaya hazırlanan , bir türlü uyumayı beceremeyen güzel insanlar. Bu gece her zamankinden daha değişik düşünceler takıldı aklımın çeperlerine. Geceleri hep sevdiklerini özler insan bilmem en azından ben küçükken öyleydim. Annemle babam ayrıldığında fazlaca olgun karşılamıştım hatta babam gidebilir demiştim hayal meyal hatırlıyorum, ama çok özledim sonraları babamı, eksikliği olmadı hiç, yanımdaydı hep ama bir o kadar uzak. Büyüdükçe daha az özlemeye başlamıştım anlamıştım, babam beni hiç bir zaman bırakmamıştı ve bırakmayacaktı.
Gelelim bu geceki asıl konumuza, bir gelecek kaygısıdır aldı başını gidiyor. Neler yapmak istiyorum? Olmak istediğim şehir burası mı ? Aslında olmak istediğim insan gibi miyim ? Değiştim çünkü biraz, daha az gülüyorum, daha az konuşuyorum ve daha az bir şeyler yapıyorum. Kafamda bir sürü soru var. Bazen erteliyorum olur öyle şeyler diyorum bazen de fazlaca düşünüyorum ama sonuca varamıyorum. Sonra diyorum ki yaşayıp gör acele etme. Bu aralar bir de bu başladı hemen başarılı olayım hemen istediklerim olsun istiyorum. Nerden çıktı bilmiyorum?
Birde şu var; süre önce ne kadar sığ yaşamaya başladığımı fark ettim. Kitap okumak zaman yok, şarkı söylemek en sevdiğim şey zaman yok, film desen o hiç yok. Arada bir ihtiyaçlarım için o hiç sevmediğim avmlere giriyorum o kadar. Ancak bir huyumdan hiç vazgeçmedim ne kadar zamansız da olsam arkadaşlarımla içtiğim o kahveler, menengiçler ahh nasılda tadı damağımda kalıyor. Şimdilerde toparlamaya başladım yapmak istediklerim, istemediklerim, konuşmam gerekenler, düzeltmem gereken kalpler , sevgi göstermem gereken ailem hepsi benim için yapılması gerekenler listesine alındı. Kolay gelsin diyelim o zaman.
Saçım ıslak daha fazla yazamıyorum, umutlu kalın. Umut etmezse yaşamaz insan derler.
Gülmelerimle pembe eldivenli kız.
Tavsiye : Ezginin Günlüğü Gemi şarkısını kesinlikle dinlemelisiniz.
